تبلیغات
یادداشت‌های یوسف
منوی اصلی
یادداشت‌های یوسف
  • جمعه 1392/02/27 13:44 نظرات ()
    مشکل بسیار بزرگی در نوشتن خط فارسی در دنیای اینترنت وجود دارد که که خیلی‌ از کسانی که در وب فعالیت می‌کنند هیچ اطلاعی از آن ندارند. مثلاً نمی‌دانند که بعضی از حروفی که تایپ می‌کنند را دارند با نویسه‌های عربی وارد می‌کنند و این مسأله باعث می‌شود که هم خودشان و هم دیگران در جستجوهای اینترنتی و حتی آفلاین به مشکل بخورند. متأسفانه از آن‌جایی که خیلی‌ها در دنیا ما را با عرب‌ها یکی فرض می‌کنند خیلی به استانداردهایی که ما در ایران داریم توجه نمی‌کنند و همان معیارهای اعراب را هم بر ما وارد می‌کنند! از جمله‌ی این استانداردها استانداردی است که برای صفحه کلید فارسی در ایران وضع شده. مایکروسافتی‌های نامرد وقتی که داشتند کیبورد فارسی را تنظیم می‌کردند هیچ توجهی به این نکردند که بین حرف «ی» فارسی و «ی» عربی و بین حرف «ک» فارسی و «ك» عربی تفاوت است. خیلی از فارسی‌زبان‌ها هم هیچ توجهی به این مسأله نکردند و به راحتی شروع به تایپ میلیون‌ها صفحه چه در اینترنت و چه در محیط‌های دیگر کردند. بعدها که در خیلی از سیستم عامل‌ها این مسأله اصلاح شد این بار با صفحه کلید جدید شروع به تایپ کردند غافل از این که بین کمک و كمك فرق است.

    بگذارید کمی فنی‌تر صجبت کنم. در استاندارد یونیکد به هر نویسه (کاراکتر) یک کد اختصاص داده شده. وقتی شما نوشته‌ای را در اینترنت ثبت می‌کنید، در حقیقت مجموعه‌ای از این شماره‌ها را به میزبان اینترنتی خود می‌فرستید. مثلاً برای حرف C بزرگ در خط لاتین کد 0043 (به صورت مبنای شانزده یا هگزادسیمال) اختصاص داده شده. این حرف یا شماره بین تمام زبان‌هایی که از این حرف استفاده می‌کنند مشترک است. حروف خاص دیگر که در زبان‌های دیگر استعمال می‌شوند هم شماره‌های خاص خود را دارند مثلاً é در فرانسه که دارای کد 00E9 است. این‌ها مخصوص مجموعه خط لاتین است.

    در مجموعه حروف عربی که فارسی را هم با استفاده از آن می‌نویسیم هم چنین حالتی وجود دارد. مثلاً برای حرف (ش) کد 0634 اختصاص داده شده و برای (ن) شماره 0646. متأسفانه وجود تشابه ظاهری و عدم آشنایی اکثر فارسی‌زبانان با تفاوت‌های خطوط معمول بین عرب‌زبانان و فارسی‌زبانان مشکلاتی به وجود آمده. برای بهتر متوجه شدن این موضوع بهتر است ابتدا برنامه Character Map رو در ویندوز از منوی Start سپس از All Programs سپس از Accessories و بعد از System Tools انتخاب کنید. فونت Tahoma را انتخاب کنید. دنبال حروف الفبای عربی بگردید. به سراغ حرف کاف عربی بروید. می‌بینید که این حرف بدون سرکش است و چیزی شبیه به همزه در خود دارد. به شماره آن در پایین همین برنامه نگاه کنید، شماره آن 0643 است. این حرف فارسی نیست و نباید هنگام نوشتن زبان فارسی از آن استفاده کرد. کمی پایین‌تر بروید و حرف کاف با سرکش را پیدا کنید. شماره آن 06A9 است. این حرف درست است. مشکل برای حرف (ی) بیشتر است. در حروف عربی دو حرف ی به صورت ی نقطه‌دار که دارای دو نقطه در زیر است و یک ى که به آن الف مکسوره گفته می‌شود و در کلماتی مثل موسی استفاده می‌شود وجود دارند. هر دوی این‌ها مخصوص نوشتن زبان عربی هستند. شماره اولی 064A و شماره دومی 0649 است. حرف ی فارسی دارای شماره 06CC است.

    مشکل دیگر در نگارش اعداد است. شکل شماره‌ها در عربی با فارسی متفاوت است. فرق ظاهری آن‌ها در نوشتن اعداد ٤٥٦ است که در فارسی به صورت ۴۵۶ نوشته می‌شوند و هر کدام کد خاص خود را دارند. از آن گذشته هر کدام از اعداد فارسی و عربی هم کد خاص خود را دارند. یعنی هر چند عدد ۱ در هر دو نگارش به یک شکل نوشته می‌شود ولی در مجموعه کدهای یونیکد دو خانه‌ی جدا (برای عربی و فارسی) برای آنها در نظر گرفته شده.

    ممکن است این پرسش برای شما پیش بیاید که بر فرض که من واژه‌ی «کمان» را با کاف عربی بنویسیم یا با کاف فارسی؛ چه فرقی ایجاد می‌شود؟ من که منظورم را رسانده‌ام. مشکل زمانی پیش می‌آید که شخصی بخواهد همین واژه را از طریق موتورهای جستجوگر پیدا کند. اگر واژه‌ی مورد نظرش را با حرف «کاف» که شما تایپ نکرده‌اید وارد کند احتمالاً به نتیجه‌ی مورد نظرش نمی‌رسد.

    خوشبختانه برنامه‌نویسان گوگل این مشکل را متوجه شدند و با توجه به نوع واژه‌ای که تایپ می‌کنید حروف شما را درست تشخیص می‌دهد. اما فرض کنید در طول یک متن در یک فایل Word یا یک صفحه‌ی اینترنتی به دنبال کلمه مورد نظر خود بگردید. در این حالت اگر واژه را با همان نویسه‌هایی که نویسنده اصلی تایپ کرده وارد نکنید به هیچ وجه به نتیجه دلخواهتان نخواهید رسید.

    یک نمونه را در این جا ذکر می‌کنم تا به عمق فاجعه پی ببرید: سایت خبری تابناک مثل خیلی از سایت‌های فارسی‌زبان دیگر بدون اطلاع از موارد فوق دست به انتشار اخبار می‌زد. برای مثال می‌توانید به خبری که در سال ۱۳۸۸ در مورد نامه‌ی هاشمی به رهبری داده است مراجعه کنید:


    از هر مرورگری که استفاده می‌کنید با استفاده از کلیدهای Ctrl+F می‌توانید به جستجوی کلمات بپردازید. این کلیدها را فشار دهید و مثلاً به دنبال واژه‌ی «رهبری» بگردید. اگر از صفحه‌کلید استاندارد استفاده می‌کنید به هیچ‌وجه نخواهید توانست این واژه را پیدا کنید در حالی که این واژه بیش از ۱۰ بار در متن تکرار شده. خوب نگاه کنید و وجود دو نقطه زیر حرف ی را ببینید. به نظر می‌رسد سایت تابناک اخیراً متوجه این مشکل شده و اقدام به حل آن کرده (ولی نمی‌دانم با آرشیو خود چه می‌خواهد بکند؟!). یکی دیگر از هزاران سایتی که دچار این مشکل هستند سایت دایرةالمعارف بزرگ اسلامی به آدرسی www.cgie.org.ir است.

    برای این که شما را بدون راه‌حل رها نکرده باشم باید خدمتتان عرض کنم که کاربران سایت ویکی‌پدیای فارسی به آدرس fa.wikipedia.org از ابتدا متوجه این موضوع شدند و اجازه ندادند هیچ کاربری اقدام به ارسال مطالب همراه با نویسه‌های اشتباه بکند. اگر دچار این مشکل هستید و می‌خواهید آن را حل کنید کافی است به صفحه‌ی فارسی‌نویسی در این وبسایت مراجعه کنید. نشانی آن هم از قرار زیر است:


    اگر مشکلی داشتید با خود من مطرح کنید یا در صفحه‌ی بحث همان صفحه در ویکی‌پدیا بنویسید تا کاربران خبره‌ی آنجا به شما کمک کنند.
    آخرین ویرایش: پنجشنبه 1396/05/5 13:06
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 1391/10/21 03:38 نظرات ()
    بالاخره به عراق سفر کردم. سفر را به بهانه اربعین حسینی رفتم اما قصدم فقط اربعین نبود. می‌خواستم با زندگی مردمی که سال‌ها تحت فرمان یک دیکتاتور خونخوار زندگی کردند آشنا شوم و از نزدیک ببینم سبعیت صدام و خانواده‌اش چه بر آن‌ها آورده؛ شهرها و خیابان‌ها و امکانات رفاهی‌شان در چه وضعی است و یک دهه پس از «سقوط»، حاکمان جدید چه گلی به سر مردم زده‌اند.

    امّا انبوه زائرانی که می‌خواستند روز چهلم شهادت امام سوم‌شان را در کربلا باشند آن‌قدر زیاد بود که نتوانستم به تمام اهدافم برسم ولی همین جمعیت میلیونی توجه من را به تغییر هنگفتی که در حال رخ دادن در منطقه است سوق داد. ملتی در حال بیدار شدن و شناخت توان خود است. بی‌دلیل نبوده که شیخ‌های منطقه و وهابی‌ها آن‌قدر پول خرج می‌کنند تا ترس و ناامنی را در عراق دامن بزنند. در عراق آن قدر شیعه دیدم که باورم نمی‌شد این همه سال صدام توانسته باشد آن‌ها را دور از همه چیز نگه دارد و از ابراز احساسات مذهبی‌شان جلوگیری کند. شک ندارم که وقتی صدام اعدام شد هیچ کس در روی کره‌ی زمین به ناراحتی وهابی‌ها نبود. صدام با کشتار وسیع شیعیان و ایجاد جو اختناق عجیب و غریب توانسته بود آن‌چنان ترسی در مردم ایجاد کند که هیچ کس حتی جرأت ابراز مذهب نداشته باشد چه برسد به تبلیغ آن.

    حالا اما باید باشید و ببینید... حرکتی در جریان است... بنیان جدیدی در حال شکل‌گیری است. اگر استراتژیست‌ها این توان بالقوه را به موقع درک نکنند از قافله عقب خواهند ماند. هر ساله چندصدهزار زائر به جمعیت سال پیش اضافه می‌شود و توان تروریست‌ها برای ترساندن آن‌ها کم‌تر. توانی که مذهب در جذب معتقدان دارد و موجی که می‌تواند بیافریند امروزه نه تنها کم نشده بلکه به نظر می‌رسد تبدیل به عاملی تعیین‌کننده شده‌است. حداقل در مورد خاورمیانه که این طور به نظر می‌رسد. شاید اگر این زائران شیعه نبودند و کسی که به زیارت قبرش می‌روند حسین نبود پیش‌بینی من برای تبدیل شدن این منطقه به قطب توجهات سیاستمداران بسیار دور از ذهن می‌نمود. هر چند که قبول دارم خیلی از زائران به منظور برآوردن حاجات و آرزوهایشان رنج فرسنگ‌ها راه را به جان می‌خرند اما بسیاری از آن‌ها را دیدم که نه برای نیل به حاجات و دعا برای خانواده‌شان بلکه برای آن آمده بودند که نشان دهند همچنان هستند و فرهنگشان همچنان زنده است. انگار آمده بودند که اتفاقاً با جمعیت زیادشان به دشمنان تاریخی‌شان در منطقه و دشمنان جدیدشان در آن سوی دریاها بگویند: هیهات من الذله. پرچم‌های بحرین که در کنار پرچم‌های مذهبی روی سر عزادران موج می‌خوردند این ادعا را ثابت می‌کنند.

    مطمئناً کسی که بتواند حمایت این ملت عظیم را به‌دست آورد می‌تواند تغییرات بزرگی ایجاد کند. هیچ کس نیست که نداند ایران چه تأثیر بزرگی می‌تواند در حرکت‌های این مردم داشته باشد. عمق روابط مذهبی ما با این ملت آن‌قدر زیاد است که بهترین فرصت را در اختیارمان می‌گذارد تا از فرصت‌هایمان استفاده کنیم و نه تنها هر چه در طول حاکمیت آن دیوانه‌ی قاتل بر عراق از دست داده‌ایم به دست آوریم بلکه مرزهای معنوی خود را تا سر حد کشورهایی ببریم که امنیت ما را بر نمی‌تابند.

    در پست‌های بعدی بیشتر در مورد سفرم خواهم نوشت. این را از آن بابت نوشتم که تأثیر حضور میلیونی مردم را بر خود نشان داده باشم.
    آخرین ویرایش: پنجشنبه 1396/05/5 13:06
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 1390/11/13 01:10 نظرات ()

    بالاخره تصمیم کبری را گرفتم و خودم را جمع و جور کردم و دلم را که به سوی کار نمی‌رفت ملتمسانه فرا خواندم و دستانم را به زور وا داشتم که چند کلمه‌ای در این وبسایت-وبلاگ شخصی پستی* بفرستند. تازه این جا بود که مشکل اصلی رو شد! در ابتدا مغز هنگ بود و هی ارور می‌داد. شده بود عین جیبم در ته ماه؛ پاک پاک! داشتم نا امید می‌شدم که سیلی از موضوع از درو دیوار بر کله‌ام فرو ریخت. حالا مانده بودم کدام را بگویم! بعد که انتخاب کردم مشکل دیگری رو شد. این بار گفتم اصلاً چرا بگویم! حالا اگر من نگویم مگر چه می‌شود.

    در همین گیر و دار بودم که حافظه (که هر چند نصیب خاصی از آن نبرده‌ام!) آمد و مرا برد به دوران ماقبل‌الدانشجویی که هی شریعتی می‌خواندم و زور می‌زدم که بفهمم، غافل از این که آن حرف‌ها را باید تجربه کرد و پیراهن‌ها پاره کرد. اولین بار نام عین‌القضات همدانی را در کتاب‌های شریعتی خواندم و از همان زمان، این تکه بدجوری مرا گرفت:

    «هر چه می‌نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه این روزها نوشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش. ای دوست نه هر چه درست و صواب بود، روا بود که بگویند... و نباید در بحری افکنم خود را که ساحلش بدید نبود، و چیزها نویسم بی خود که چون وا خود آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور. ای دوست می‌ترسم و جای ترس است از مکر سرنوشت...حقا و به حرمت دوستی که نمی‌دانم که این که می‌نویسم راه سعادت است که می‌روم یا راه شقاوت؟ و حقا که نمی‌دانم که این که نبشتم طاعت است یا معصیت؟ کاشکی یکبارگی نادانی شدمی تا از خود خلاصی یافتمی. چون در حرکت و سکون چیزی نویسم رنجور شوم از آن بغایت. و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم هم رنجور شوم. چون احوال عاشقان نویسم نشاید، چون احوال عاقلان نویسم هم نشاید، و هر چه نویسم هم نشاید، اگر هیچ ننویسم هم نشاید، اگر گویم نشاید، و اگر خاموش گردم هم نشاید، و اگر این واگویم نشاید، و اگر وانگویم هم نشاید، و اگر خاموش شوم هم نشاید.»

     

    انگار این آدم از فاصله‌ی تقریبی یک هزاره، دارد من را نصیحت می‌کند و درد خودش را که از قضا درد خیلی‌ها هم است بیان می‌کند.

    با این حال عین‌القضات هم کمکی به حل مشکل نکرد! در آخر مصمم شدیم بنویسیم!! زیرا اولاً نوشتن را بهتر از ننوشتن یافتیم وحرکت را بهتر از سکون. ثانیاً، شک عین‌القضات در گفتن و نگفتن بین آن چیزی بود که با دیده‌ی جان می‌دید و آن چه ما می‌خواهیم بگوییم، نهایتاً با دیده‌ی سر. لذا رویمان را کم کردیم و فقط خالصانه از خالق گیتی خواستیم که ما را به راه سعادت هل بدهد و نگذارد آن چه که می‌نویسیم طنابی شود بر گردنمان و مثل عین‌القضات شمع‌آجینمان کنند. (باشد که ببینیم چه می‌شود!)

     

    * آمدم بنویسم پست که اشتباه معمول ناشی از کیبوردهای غیراستاندارد را کردم و نوشتم ژست. امیدوارم در دنیای واقعی هم به همین سادگی گیر ژست نیفتم.

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 1396/05/5 13:06
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 2 1 2